كاربردهاي VANET
چرا شبكه هاي بين خودرويي VANET تا اين اندازه اهميت دارند؟ چه مزايا و معايبي نسبت به شبكه هاي سلولي و اختصاصي دارند كه باعث شده تا به صورت جداگانه توسعه يابند و شركت هاي خودروساز سرمايه گذاري هاي زيادي روي آن انجام دهند و كشورهايي مانند امريكا از يك دهه پيش، استانداردها، پروتكل ها و مجوزهاي لازم را تصويب و تعريف كند و از آن ها در سيستم هاي هوشمند حمل و نقل كشورهاي پيشرفته استفاده شود؟

"مهم ترين بخش شبكه VANET حسگرهايي هستند كه بايد در قسمت هاي مختلف خودرو به كار گرفته شوند و وضعيت خودرو و محيط خارجي را به راننده و كنترل كننده گزارش كنند يا به عكس، فرامين راننده يا اطلاعات دريافتي از خودروهاي ديگر را اعمال كنند."

پروتكل هاي VANET
استاندارد DSRC به هفت باند فركانسي ده مگاهرتز تقسيم مي شود. باند فركانسي 178 براي كنترل باندهاي فركانسي ديگر جهت اطمينان از ارتباطات امن روي شبكه به کار مي رود. همچنين دو باند فركانسي به ارسال و دريافت اطلاعات اختصاص داده شده است. مؤسسه IEEE براي شبكه هاي VANET چهار استاندارد منتشر كرده است:
IEEE 1609.1: براي مديريت منابع
WAVE (Wireless Access for Vehicular Environments) مورد استفاده قرار مي گيرد.
IEEE 1609.2: استانداردهاي امنيتي شبكه VANET را بيان مي كند و شامل فرمت هاي پيغام ها، فرآيندها و تغييرات است.
IEEE 1609.3: سرويس هاي مسيريابي و انتقال و نحوه استفاده از IPv6 را توضيح مي دهد.
IEEE 1609.4: مشخصات كانال ها روي استاندارد DSRC را مشخص مي كند. WAVE از پروتكل تغيير يافته 802.11a به نام 802.11p براي لايه MAC استفاده مي كند و از CSMA/CA به عنوان برنامه دسترسي رسانه انتقال سود مي برد. در حقيقت، پروتكل 802.11p با استفاده از مدولاسيون FDM و در نظر گرفتن سرعت خودروها و جابه جايي سريع آن ها، حداكثر محدوده پوشش د هي امواج راديويي را مشخص کرده و يك دامنه چند كيلومتري را سيگنال دهي كند.

پروتكل هاي VANET
استاندارد DSRC به هفت باند فركانسي ده مگاهرتز تقسيم مي شود. باند فركانسي 178 براي كنترل باندهاي فركانسي ديگر جهت اطمينان از ارتباطات امن روي شبكه به کار مي رود. همچنين دو باند فركانسي به ارسال و دريافت اطلاعات اختصاص داده شده است. مؤسسه IEEE براي شبكه هاي VANET چهار استاندارد منتشر كرده است:
IEEE 1609.1: براي مديريت منابع
WAVE (Wireless Access for Vehicular Environments) مورد استفاده قرار مي گيرد.
IEEE 1609.2: استانداردهاي امنيتي شبكه VANET را بيان مي كند و شامل فرمت هاي پيغام ها، فرآيندها و تغييرات است.
IEEE 1609.3: سرويس هاي مسيريابي و انتقال و نحوه استفاده از IPv6 را توضيح مي دهد.
IEEE 1609.4: مشخصات كانال ها روي استاندارد DSRC را مشخص مي كند. WAVE از پروتكل تغيير يافته 802.11a به نام 802.11p براي لايه MAC استفاده مي كند و از CSMA/CA به عنوان برنامه دسترسي رسانه انتقال سود مي برد. در حقيقت، پروتكل 802.11p با استفاده از مدولاسيون FDM و در نظر گرفتن سرعت خودروها و جابه جايي سريع آن ها، حداكثر محدوده پوشش د هي امواج راديويي را مشخص کرده و يك دامنه چند كيلومتري را سيگنال دهي كند.

انواع شبكه خودرويي
ارتباط ميان خودروها با دنياي خارج و ارتباط ميان خودروها در هنگام حركت، رؤياي قديمي بشر بوده است و تاريخچه نخستين تلاش ها براي تحقق اين رؤيا به بيش از چهل سال پيش برمي گردد. در آن زمان با نصب يك آنتن روي خودروهاي خاصي مانند خودروهاي پليس يا اورژانس و تنظيم كردن آنتن ها روي يك فركانس خاص در يك محدوده جغرافيايي، سعي مي كردند يك ارتباط راديويي و شبه تلفني را ايجاد كنند. در سال 1999 كميسيون ارتباطات فدرال ايالات متحده (FCC) با تصويب استانداردها و پهناي باند لازم براي ارتباط خودروها با تجهيزات ثابت كنار جاده، عملاً فاز جديدي از شبكه هاي بين خودرويي را ايجاد کرد كه اين حركت با تصويب استاندارد DSRC (سرنام Dedicated Short Range Communications) در سال 2003 تکميل شد. در اين استاندارد پهناي باند 5,9 گيگاهرتز به ارتباطات بين خودرويي اختصاص يافته است و روي اين فركانس بين هفت تا ده كانال (5,850 گيگاهرتز تا 5,926 گيگاهرتز) تعريف مي شود كه يك كانال به صورت ويژه به افزايش ضريب امنيت خودروها و ساير كانال ها به كاربردهاي خاص، اختصاص يافته است. پس از اين رخدادها، انواع ارتباطات ميان خودروها براساس فناوري ها و زيرساخت هاي متفاوت مطرح شده و هريك مسيري جداگانه براي توسعه و مجهز کردن خودروها به امكانات شبكه اي در پيش گرفتند. اگر بخواهيم شبكه هاي خودرويي را براساس رسانه انتقال اطلاعات تقسيم بندي كنيم، به سه دسته كلي مي رسيم: شبکه هاي مبتني بر امواج راديويي (Wireless)، مبتني بر مكان يابي (GPS) و مبتني بر حسگرها و تراشه هاي داخلي تقسيم بندي بعدي شبكه هاي بين خودرويي مي تواند براساس زيرساخت شبكه باشد. در اين تقسيم بندي سه نوع شبكه كلي سلولي، اختصاصي و موردي داريم كه در ادامه دو نوع نخست به صورت اختصار و نوع سوم به صورت کامل بررسي مي شود.
انواع شبكه خودرويي
ارتباط ميان خودروها با دنياي خارج و ارتباط ميان خودروها در هنگام حركت، رؤياي قديمي بشر بوده است و تاريخچه نخستين تلاش ها براي تحقق اين رؤيا به بيش از چهل سال پيش برمي گردد. در آن زمان با نصب يك آنتن روي خودروهاي خاصي مانند خودروهاي پليس يا اورژانس و تنظيم كردن آنتن ها روي يك فركانس خاص در يك محدوده جغرافيايي، سعي مي كردند يك ارتباط راديويي و شبه تلفني را ايجاد كنند. در سال 1999 كميسيون ارتباطات فدرال ايالات متحده (FCC) با تصويب استانداردها و پهناي باند لازم براي ارتباط خودروها با تجهيزات ثابت كنار جاده، عملاً فاز جديدي از شبكه هاي بين خودرويي را ايجاد کرد كه اين حركت با تصويب استاندارد DSRC (سرنام Dedicated Short Range Communications) در سال 2003 تکميل شد. در اين استاندارد پهناي باند 5,9 گيگاهرتز به ارتباطات بين خودرويي اختصاص يافته است و روي اين فركانس بين هفت تا ده كانال (5,850 گيگاهرتز تا 5,926 گيگاهرتز) تعريف مي شود كه يك كانال به صورت ويژه به افزايش ضريب امنيت خودروها و ساير كانال ها به كاربردهاي خاص، اختصاص يافته است. پس از اين رخدادها، انواع ارتباطات ميان خودروها براساس فناوري ها و زيرساخت هاي متفاوت مطرح شده و هريك مسيري جداگانه براي توسعه و مجهز کردن خودروها به امكانات شبكه اي در پيش گرفتند. اگر بخواهيم شبكه هاي خودرويي را براساس رسانه انتقال اطلاعات تقسيم بندي كنيم، به سه دسته كلي مي رسيم: شبکه هاي مبتني بر امواج راديويي (Wireless)، مبتني بر مكان يابي (GPS) و مبتني بر حسگرها و تراشه هاي داخلي تقسيم بندي بعدي شبكه هاي بين خودرويي مي تواند براساس زيرساخت شبكه باشد. در اين تقسيم بندي سه نوع شبكه كلي سلولي، اختصاصي و موردي داريم كه در ادامه دو نوع نخست به صورت اختصار و نوع سوم به صورت کامل بررسي مي شود.